kwentuhan 2008

Tauhan:

DERIK – College student. Walang
direksyon ang buhay. Sarkastiko’t makulit.

YENG – College student din.
Manunulat sa gabi. Sarkastiko paminsan-minsan.

‘TE SANG – Ate ni Derik. Sawa na sa
mga problema ni Derik na pinoproblema niya rin.

 

1.
INT. SA LOOB NG ISANG COLLEGE BUILDING. LATE AFTERNOON.

 

Nakaupo si DERIK sa isang org tambayan.
Nakapatong ang ulo sa mesa habang hawak ang kanyang cellphone sa isang kamay.
Maya-maya’y kukuha ng sigarilyo at magtatangkang magyosi. Uubuhin. Itatapon ang
sigarilyo sa damuhan.

 

Biglang magri-ring ang cellphone. Nang
makita ni DERIK na ang ‘TE SANG niya ang tumatawag, magbubuntong hininga siya
at sasagutin ang telepono.

 

DERIK

O?

 

‘TE
SANG

Anong
o? Bakit?

 

DERIK

Anong
bakit?

 

‘TE SANG

Ano ba, Derik? Marami
pa akong gagawin a!

 

DERIK

Ako rin.

 

‘TE SANG

A bahala ka nga!

 

Ibababa ni ‘TE SANG ang telepono. Ipapatong ni DERIK ang cellphone sa
mesa. Ipapatong din ang ulo sa mesa at susubuking mag-dial gamit ang kanyang
noo. Nang hindi magawa’y gagamitin na niya ang kamay niya magsisimulang
mag-text. Pagkatapos ay ipapatong ulit ang ulo sa mesa.

Maya-maya pa’y magri-ring ulit
ang telepono. Sasagutin ni DERIK habang nakapatong ang ulo sa mesa.

 

‘TE SANG

O?

 

DERIK

Yun na.

 

‘TE SANG

Bakit?

 

DERIK

Gusto ko lang.

 

‘TE SANG

Pang-ilan mo na?

 

DERIK

‘Te, ‘wag mo nga
akong tanungin niyan.

 

‘TE SANG

Hindi nga, ilan
Derik?

 

Hindi sasagot si
DERIK.

‘TE SANG

Ano?

 

Hindi ulit sasagot si
DERIK.

‘TE SANG

(Pasigaw) Ano?

 

DERIK

Pangatlo.

 

‘TE SANG

Ilang taon ka na?

 

Hindi ulit sasagot si
DERIK.

 

‘TE SANG

Ano?

 

DERIK

Twenty-one.

 

‘TE SANG

E yun naman pala e.
Dapat nung sixteen mo pa naisip yun.

 

DERIK

E sixteen pa rin
naman ako e. Kahit twenty-one na.

 

‘TE SANG

Nasabi mo na ba kay
Pa?

 

DERIK

Hinde. Kailangan ba?

 

‘TE SANG

(Sarcastic) Pwede
ring hinde.

 

DERIK

‘Kaw na magsabi.

 

Hindi sasagot si ‘TE
SANG.

 

DERIK

Ano?

 

‘TE SANG

Ayoko nga.

 

DERIK

Sige na. Libre kitang
pishbol ‘pag pumunta ka dito.

 

‘TE SANG

(Annoyed) Ewan.

 

DERIK

Sige, may kasama pang
softdrink.

 

‘TE SANG

(Pasigaw ulit) Ano
ba, Derik? Ayusin mo nga yang buhay mo!

 

DERIK

Kaya nga inaayos ko
na e.

 

‘TE SANG

Ila’ng pusta mo na
iba na naman ang gusto mo next year?

 

DERIK

Tatlong pishbol?

‘TE SANG

A bahala ka nga sa
buhay mo!

 

Ibababa ulit ni ‘TE SANG ang telepono. Magbubuntong-hininga si DERIK at
ipapatong ang telepono sa mesa. I-uuntog nang marahan ang ulo sa mesa.
Maya-maya’y kukuha ulit ng sigarilyo sa bulsa. Susubok ulit magyosi, pero
uubuhin lang ulit. Itatapon ang nasayang na sigarilyo sa damuhan.

 

I used to see Mama wash the dishes while sitting down on a
brick that she herself took from the abandoned building just a few blocks away.
She would always hum herself an old song, sometimes even the new ones by Sharon
Cuneta. No, she’s not a good singer, but she sang them all the same. Sometimes
I see her bob her head to the rhythm of her song, sometimes she just sang them
outright. Sometimes I sang with her. Sometimes I just listened.

 

Let’s go back to the province

Where sampaguitas smell sweet

Where the sun isn’t hot

And our house is all neat

 

Let’s go visit Lola Mebang

And tickle her little nose

So that when she sneeze and rub it hard

She’ll give us a rose

 

And when it’s time for bed

We will all just sleep

While the moon keeps us happy

With dreams that never weep

 

She sang that song once, once when the dishes and the plates
and spoons and forks were all dirty. I watched her wash the dishes at first,
but when mosquitoes started to annoy me, I just left her there with her brick
and her funny song.

 

My Mama’s never funny actually. She’s not good with funny
stuff. What she’s good at is washing the dishes, doing the laundry, sweeping
the front yard, talking to our neighbor Florida.  And of course listen to my stories.

 
I tell her a lot of stories. I tell her about things she
never saw when she was young, like airplanes and plastic balloons and the new
rubber shoes with wheels my friend Rene wore last week and even the whitest
duck I saw in some magazine in our library yesterday. She even listens when I
brush my teeth.

She’s a very good listener, and when she listens, she sees. And when she sees, she sings.

Sometimes.