kwentuhan 2008

Simula nung dumating sa bahay namin noon sa Sta. Cruz, Manila ang Atari 2600 nung ako’y junior nursery pa lamang, alam na alam ko nang astig maglaro ng videogames. At ngayon, sa edad na dalawampu’t dalawa, alam na alam ko pa rin na astig maglaro ng videogames. Kahit ilang beses sabihin ni Inay na makakasira ‘yon ng TV at makakababa ng grades (wala pang videogame violence crap noon), naglalaro pa rin ako. Sabi nga ng isang Xbox ad, "Life is short. Play more." Amen.
:
At dahil naghihintay pa ako ng latest version ng aming secret game, maglilista muna ako ng lahat ng naaalala kong games mula Atari 2600 hanggang DS. Mga games na tumatak sa makakalimutin kong utak. ‘Wag mo nang basahin kung hindi ka nakaka-relate. Sadyang esoteric ang post na ‘to.
:
ATARI 2600 GAMES
:
1. Pac-Man - sng unang videogame character na nakilala ko. Ito yung palagi kong inaabangan bago ako umuwi galing sa Sta. Theresa Learning Center. Ewan, pero natatakot ako sa mga ghosts kapag dahan-dahan na akong nako-corner.
:
2. Pitfall - hindi ko alam na Pitfall na pala ang nilalaro namin ng pinsan ko. Sa katunayan, last year ko lang nalaman na Pitfall nga ang naaalala kong game na parang Indiana Jones, tapos parang platforming game na may 2 floors. Tapos ang hirap mag-swing sa vines, palagi kaming nahuhulog sa butas.
:
3. That 3 Little Pigs Game - hindi ko na matandaan kung ano talaga ang title ng game na yun, pero bago pa dumating ang Resident Evil at Silent Hill, ‘yon na ang pinakanakakatakot na Atari game na nalaro ko. Ang kaya lang gawin ng baboy ay ayusin ang bahay niya habang si Big Bad Wolf ay huff nang huff at puff nang puff. Scary stuff.
:
4. That Western game na parang Pong minsan - may nilalaro kami ng pinsan ko na 2-player game na may dalawang cowboys na nagbabarilan, tapos pwede kaming magtago sa mga dumadaang mga harang. Tapos, amazingly, tumatalbog ang mga bala.
:
5. Superman (Atari version) - pucha hanggang ngayon hindi ko pa rin maisip kung ano ang point ng game na yun. Papasok lang kami sa isang telephone booth tapos pwede na kaming lumipad. At lumipad. At lumipad. Hanggang magpalit na kami ng ibang cartridge.
:
6. Frogger - kalaban ng Pac-man ang game na ‘to sa limited game time namin ng pinsan ko. Simpleng "why did the frog cross the road?" concept na sobrang nakakaadik.
:
7. Pole Position - F1 racing game na maraming magandang background. Tanda ko magsisimula sa umaga yung race tapos aabot na kami ng hapon. At ang weird part e most of the time wala kaming kasama sa race.
:
:
Famicom (or in my case, Good Boy) generation naman sa susunod.

Simula nung dumating sa bahay namin noon sa Sta. Cruz, Manila ang Atari 2600 nung ako’y junior nursery pa lamang, alam na alam ko nang astig maglaro ng videogames. At ngayon, sa edad na dalawampu’t dalawa, alam na alam ko pa rin na astig maglaro ng videogames. Kahit ilang beses sabihin ni Inay na makakasira ‘yon ng TV at makakababa ng grades (wala pang videogame violence crap noon), naglalaro pa rin ako. Sabi nga ng isang Xbox ad, "Life is short. Play more." Amen.
:
At dahil naghihintay pa ako ng latest version ng aming secret game, maglilista muna ako ng lahat ng naaalala kong games mula Atari 2600 hanggang DS. Mga games na tumatak sa makakalimutin kong utak. ‘Wag mo nang basahin kung hindi ka nakaka-relate. Sadyang esoteric ang post na ‘to.
:
ATARI 2600 GAMES
:
1. Pac-Man - sng unang videogame character na nakilala ko. Ito yung palagi kong inaabangan bago ako umuwi galing sa Sta. Theresa Learning Center. Ewan, pero natatakot ako sa mga ghosts kapag dahan-dahan na akong nako-corner.
:
2. Pitfall - hindi ko alam na Pitfall na pala ang nilalaro namin ng pinsan ko. Sa katunayan, last year ko lang nalaman na Pitfall nga ang naaalala kong game na parang Indiana Jones, tapos parang platforming game na may 2 floors. Tapos ang hirap mag-swing sa vines, palagi kaming nahuhulog sa butas.
:
3. That 3 Little Pigs Game - hindi ko na matandaan kung ano talaga ang title ng game na yun, pero bago pa dumating ang Resident Evil at Silent Hill, ‘yon na ang pinakanakakatakot na Atari game na nalaro ko. Ang kaya lang gawin ng baboy ay ayusin ang bahay niya habang si Big Bad Wolf ay huff nang huff at puff nang puff. Scary stuff.
:
4. That Western game na parang Pong minsan - may nilalaro kami ng pinsan ko na 2-player game na may dalawang cowboys na nagbabarilan, tapos pwede kaming magtago sa mga dumadaang mga harang. Tapos, amazingly, tumatalbog ang mga bala.
:
5. Superman (Atari version) - pucha hanggang ngayon hindi ko pa rin maisip kung ano ang point ng game na yun. Papasok lang kami sa isang telephone booth tapos pwede na kaming lumipad. At lumipad. At lumipad. Hanggang magpalit na kami ng ibang cartridge.
:
6. Frogger - kalaban ng Pac-man ang game na ‘to sa limited game time namin ng pinsan ko. Simpleng "why did the frog cross the road?" concept na sobrang nakakaadik.
:
7. Pole Position - F1 racing game na maraming magandang background. Tanda ko magsisimula sa umaga yung race tapos aabot na kami ng hapon. At ang weird part e most of the time wala kaming kasama sa race.
:
:
Famicom (or in my case, Good Boy) generation naman sa susunod.

Matagal-tagal na rin ang huli kong papercraft. Na-miss ko na ang talim ng cutter at gunting, amoy ng natutuyong glue sa daliri, at ang masarap na tunog ng cardboard na dahan-dahang ginugupit. Kaya tayo’y magbalik sa nakaraan… tenen-ten-tenen-tenenenenennnn….
:
Psy1 final project (Summer, 2004)

Dahil tuwing summer lang ako nagiging mabait na estudyante, at may mahaba-habang holidays noon (Presidential elections at Holy Week), minabuti ko nang pagandahin ang final project ko sa Psy1 class ko. 1 set per day for 5 days — tumanda yata ng ilang taon ako pagkatapos nun.

:
PPPPP: Pabibong Project Para sa Prod ng Perspektib
(1st Sem, 2004)

Para magpa-impress sa aking bagong tahanan (at para manalo kami sa Creative Logbook competition), naglagay ako ng "1st page shocker" ng aming F4-themed cover (c/o Kuya CJ). [Sa mga naghahanap pala ng ancient logbook na 'to, i-message lang si Mang Nelson. Sa kanya muna ang logbook hanggang mag-50th Anniversary ang Perspective]
:
At pagkatapos ng tatlong taon…
:
Paper Link! (kahapon, 2007)

Dahil fan ako ng cel-shaded Link, ayan, gumawa ako ng cardboard model (salamat sa internet). Sa susunod colored na, tapos ibang game characters naman, tapos papercraft model naman ng castle sa Howl’s Moving Castle, tapos blahblahblah.

2006 pa yata nung huling beses akong sumigaw in public. Rock on — a mali — ROCK OWWWNN!!!

:
:

:

:

:

:

Habang kumakain/kumakanta/blahblahblah ang mga tao nung friday, nakilala ko ang Coors tissue holder:

:

At kaya niyang maging slide…

:

O kaya’y seesaw…

:

O kaya’y isang deathmatch arena…

:

O kaya’y isang bundok kung saan nagtatago si Mountain Monsterman…

:

At ‘pag dinagdagan ng mga tansan, pwedeng gawing canoe race! May backdrop pa ng ice-capped mountain!

lyrics na lang ng Hele (salamat sa makapangyarihang Bridge)
:

<img width=”260″ height=”173″ border=”0″ src=”http://bapadajoramba.blogs.friendster.com/hmp/images/g57581450370611.jpg” alt=”G57581450370611″ title=”G57581450370611″ style=”margin: 0px 5px 5px 0px

Hay Beowulf, kung hindi ka CG movie at hindi ako naniniwalang CG movies are the future, hindi sana kita panonoorin. Pero heto ako, galing lang sa Trinoma, nagtataka kung bakit ka ginawa. Ano, para maging official eye candy of 2007? O para makita ang boobs lips ni Angelina Jolie in 3D (sa IMAX)? ‘Di nga, bakit ikaw?
:
Congrats, Uncanny Valley, mukhang makakatulog ka ulit nang mahimbing.

:

–ANYWAY–

Parang gusto kong i-revive yung nasimulan kong Lone Road series. Tutal nakalimang chapters na rin ako dun, marami pang dapat mangyari (tulad ng susunod na chapter sana about an investigator sent by the empire habang sila Elso, Dogan at ang mga naninirahan sa Roo ay naglalakbay papunta sa Dagoria blahblahblah).

:

Pakiramdam ko may magandang kapalaran ang kuwentong ‘yon. In 5 years or less.

now here’s a funny thought:

oops, wrong blog. haha

now here’s a funny thought:

oops, wrong blog. haha

No week has passed without someone from the industry claiming that
Nintendo’s Gamecube 2 (or 2 Gamecubes) is but a mere fad poised to make
us look stupid and beyond. And who knows, maybe — possibly — they’re
right. But why do I still want one this Christmas? Here are the 5
reasons:

1. Wii Sports = Wii sweat

Ever since I got a
job, my mom’s been badgering me about those weight loss pills I sort of
promised to buy her when I have the money. Well, I can give her that,
but the righteous part of jg says, "No, make her work for it." Which is
where the Wii comes in. Now my mom could just turn on the system, and
swing, box, and bowl her way to fitness.

2. Family Fun -> ‘Pogi‘ points for the industry

Videogames
have always been a ‘waste of time’ in my parents’ book. It took me at
least 4 freakin’ years of persuading and hinting and wishing to make
them buy a Family Computer. Another 4 years for a PSone (we actually
bought that a year after PS2 was released), and, yes, another 4 years
to buy an Xbox. Ah, the pain of wanting something they call an
‘expensive waste.’ Now, it’s time for them to appreciate the wonders of
gaming, whether they like it or not. Features like Mii, Weather
Channel, News Channel, Everybody Votes Channel, and the porn-friendly Internet Channel will hopefully
become the proverbial Trojan Horse of gaming.

3. It’s cheap. And reliable.

Nintendo,
in my opinion, manufactures the most reliable game consoles in the
planet. So unless I accidentally spilled coffee on my Wii or plugged it
in 220v instead of 110v, I’m good. Hell, even our second-hand GameBoy
Color works perfectly even when dropped almost a hundred times. And compared to the other this-gen systems, this is a bargain. In other countries, anyway.

4. It connects with my DS.

Currently,
the only Wii game that connects to the DS is Pokemon Battle Revolution
(use your Pokemon Diamond/Pearl monsters and fight against other
Wii-owning trainers). So, yeah, the potential is there. Somewhere.

5. It’s Nintendo for crying out loud

I
wouldn’t even bother buying this system if it came from a strictly
hardware-only company. And who would? Nintendo make their system for
their software, not the other way around. Stripping Nintendo’s magic
away from the system is like Apple selling iPods without iTunes — it
just wouldn’t work. No wonder some 3rd-party publishers are hesitant to
the Wii; they’re just too damn scared of the software giant behind it.

So
there, the 5 reasons why I want a Wii this Christmas. I’m no fanboy and
definitely not a PR zombie (though I could be) and probably I’ll change
my mind next year (PS3, perhaps?), but today and until my pre-ordered
system arrived in a balikbayan box, all I want for Christmas is my too-white Wii.